DNS

DNS, voluit Domain Name System, vertaalt domeinnamen naar het numerieke IP-adres waarmee servers elkaar herkennen. Zonder DNS zou een browser het exacte adres van elke website uit het hoofd moeten kennen; met DNS volstaat een herkenbare naam.

Hoe werkt het?

Typt iemand een webadres in, dan stuurt de browser een verzoek naar een DNS-resolver. Die zoekt het bijbehorende IP-adres op en stuurt de browser vervolgens naar de juiste server. Dit proces verloopt doorgaans in een fractie van een seconde en gebeurt onzichtbaar op de achtergrond.

Wie beheert het?

Bij de aanschaf van een domeinnaam wijst de domeinregistrar standaard nameservers toe. Dat zijn de servers waar de DNS-instellingen van het domein worden beheerd. Vaak wordt het domein doorgezet naar de nameservers van de hostingpartij, zodat domeinbeheer en hosting op één plek samenkomen.

Beveiliging

DNS-verkeer werd van oudsher onversleuteld verstuurd, waardoor internetproviders en anderen konden meelezen welke sites iemand bezocht. Protocollen zoals DNS-over-HTTPS (DoH) en DNS-over-TLS (DoT) versleutelen deze verzoeken inmiddels wel, en zijn de afgelopen jaren breed omarmd door browsers en publieke DNS-diensten. Daarnaast wint DNSSEC terrein: dit voegt een digitale handtekening toe aan DNS-gegevens, zodat een gebruiker zeker weet dat de ontvangen informatie niet onderweg is gemanipuleerd. Toch wordt die extra controle wereldwijd nog op een klein deel van alle DNS-verzoeken daadwerkelijk toegepast.

Voor bedrijven is het kiezen van een betrouwbare DNS-provider dan ook meer dan een technische keuze. Het heeft invloed op laadsnelheid, beschikbaarheid en cybersecurity.